یک گزارش مفصل و تازه نشان میدهد که کمکرسانیهای بشردوستانه در کشور پس از زلزله ویرانگر در شرق کشور، با کمبود بودجه و محدودیتهای گسترده روبهرو است.
این گزارش که از سوی نهادهای «نتایج بشردوستانه»، «مرکز نوآوری بشردوستانه بریتانیا» و سازمان «الرحه» تهیه شده، وضعیت کمکرسانی پس از زلزله ۳۱ اگست در ولایتهای کنر و ننگرهار را بررسی کرده است. در این زلزله بیش از ۱۹۰۰ تن جان باختند و بیش از ۵۰ هزار تن آسیب دیدند.
به گفته نویسندگان، با وجود واکنش سریع نهادهای داخلی و خارجی، کمبود منابع مالی و توقف کمکهای توسعهای امریکا باعث شد بسیاری از برنامههای امدادی به مشکل بخورند.
سازمانهای کمکرسان برای تأمین نیازهای فوری از ذخایر خود استفاده کردهاند، اما کارشناسان هشدار دادهاند که این کار ممکن است بر آمادگی آینده و ارائه خدمات اساسی تأثیر منفی بگذارد.
در گزارش آمده است که محدودیتهای طالبان بر کار زنان هنوز مانع جدی در روند کمکرسانی است. هرچند به شمار اندکی از زنان اجازه کار داده شده، اما این محدودیتها سبب شده که زنان و دختران در بخشهای بهداشت، سرپناه و حمایت روانی کمتر به خدمات دسترسی داشته باشند.
یکی از نویسندگان گزارش، اورزلا نمت، گفته است: «زنان امدادگر افغانستان در شرایط دشوار اخلاقی قرار دارند. آنها مجبور اند میان اصول انسانی خود و محدودیتهای تحمیلشده توازن برقرار کنند، اما همچنان با همبستگی و پایداری کار میکنند.»
در گزارش همچنین گفته شده که زلزلهزدگان با مشکلات روانی گسترده روبهرو اند و خدمات حمایت روانی در جامعه بسیار محدود است. پژوهشگران خواستار سرمایهگذاری فوری برای فراهم کردن خدمات مشاوره و حمایت روانی، بهویژه برای زنان و کودکان، شدهاند.
این نهادها در گزارش خود از ساختار قدیمی نظام کمکرسانی جهانی نیز انتقاد کرده و گفتهاند که کمبود بودجه در برخی بخشها تا ۸۰ درصد رسیده است. آنان پیشنهاد کردهاند که کمکها باید بر پایه نیازهای محلی، با مشارکت نهادهای بومی و بخش خصوصی، سازماندهی شود.
