ملاله یوسفزی، برنده جایزه صلح نوبل، در گفتوگویی با شبکه خبری سیانان، تاکید کرده است که حمایت از ورزشکاران زن افغانستان، بهویژه آنانی که در تبعید بهسر میبرند، نمادی از «شجاعت و جسارت» و شکلی از مقاومت در برابر طالبان است.
او با اشاره به محدودیتهای گستردهای که طالبان علیه زنان اعمال کردهاند، خواستار اقدام جدی و فوری نهادهای ورزشی جهانی برای به رسمیت شناختن و حمایت از تیمهای ورزشی زنان افغانستان شده است.
او گفت: «آنها (سازمانهای بینالمللی ورزشی) قطعاً میتوانند فرصتهایی برای بازی این بازیکنان پیدا کنند. این نوعی مقاومت در برابر طالبان است، وقتی به زنان افغان قدرت میدهیم تا بازی کنند.»
بر اساس گزارش ملل متحد، افغانستان تحت حاکمیت طالبان سرکوبگرترین کشور جهان در زمینه حقوق زنان است.
پس از تسلط طالبان در افغانستان مکتبهای دخترانه بالاتر از صنف ششم بسته شدهاند، زنان از تحصیل در دانشگاهها محروم شدهاند، و برای سفرهایشان باید یک محرم مرد همراه داشته باشند.
افزون بر این، طالبان زنان را از حضور در مکانهای عمومی از جمله پارکها، سالونهای ورزشی و حتی خروج آزادانه از خانه منع کردهاند.
ملاله، که خود در سال ۲۰۱۲ از سوی گروه تحریک طالبان پاکستان (تیتیپی) مورد حمله قرار گرفت، اکنون یکی از پرچمداران جهانی در حمایت از حقوق آموزش و آزادیهای زنان است.
او که جوانترین برنده جایزه صلح نوبل در جهان شناخته میشود، گفت طالبان به معنای واقعی کلمه ورزش، تحصیل و کار زنان را ممنوع کردهاند و فعالان افغانستان از وضعیت کنونی به عنوان «آپارتاید جنسیتی» یاد میکنند.
او به سرنوشت تیم ملی فوتبال زنان افغانستان اشاره کرد که پس از تسلط طالبان در سال ۲۰۲۱، به تبعید رفت و اکنون در استرالیا مستقر است.
ملاله که در جریان جام جهانی فوتبال زنان با این تیم دیدار کرده بود، از فیفا خواسته است این تیم را به رسمیت بشناسد.
با این حال، علیرغم تصویب استراتژی اقدام برای فوتبال زنان افغانستان از سوی فیفا، هنوز هیچ رسمیتی برای این تیم صادر نشده است.
مرسل سادات، یکی از بازیکنان تیم فوتبال زنان افغانستان، نیز در این گفتوگو گفت: «ما قبلاً شانس رقابت در دو جام جهانی را از دست دادهایم. فیفا باید برای توقف تبعیض جنسیتی و فراموشنشدن زنان و دختران در افغانستان اقدام کند.»
ملاله همچنین به اقدام اخیر شورای بینالمللی کریکت (ایسیسی) اشاره کرد که یک گروه ویژه برای حمایت از زنان کریکتباز افغانستان در تبعید تشکیل داده است.
این تصمیم پس از آن اتخاذ شد که دیدهبان حقوق بشر از شورای بینالمللی کریکت خواست تا تیم کریکت مردان افغانستان را تا زمان بازگشت زنان به عرصه ورزش از رقابتهای بینالمللی محروم کند.
او تاکید کرد: «ما میتوانیم در خارج از کشور برای تمام زنان افغان تبعیدی که جان خود را به خطر انداختهاند، کارهای زیادی انجام دهیم. ایجاد فرصت برای تیمهای فوتبال و کریکت زنان افغانستان نه تنها عدالت است، بلکه پیامی روشن به طالبان است که زنان سکوت نخواهند کرد.»
خانم، یوسفزی از نهادهای ورزشی جهان خواست تا خود را برای ایجاد تغییر اجتماعی «به چالش بکشند» و گفت: «نمیتوانند به ما بگویند که حمایت از این زنان سخت است. ورزش متعلق به ورزشکاران است، نه به سیاستمداران یا ایدئولوژیها.»
ملاله، که اکنون پروژهای جهانی با تمرکز بر توانمندسازی زنان از طریق ورزش، آموزش و روایتگری به راه انداخته، اعلام کرده است که حمایت از زنان افغانستان، بخشی جداییناپذیر از این مأموریت بشردوستانه او است.
