شماری از دختران بازمانده از آموزش در بامیان که در یک کارگاه تولید لباسهای افغانی کار میکنند، میگویند بسته ماندن درهای مکتبها آنان را از آرزوهایشان و فرصتهای آموزش و پیشرفت محروم کرده است.
حماسه اکبری، یکی از این دختران، میگوید پس از بسته شدن درهای مکتبها، همراه با شماری از همصنفیهایش به این کارگاه خیاطی پیوسته است.
او میگوید: «هیچگاه تصور نمیکردم روزی درهای مکتبها بسته شوند و ما از آموزش باز بمانیم. این وضعیت مانند آن است که ما را با پر و بال شکسته در قفس انداخته باشند. باید هرچه زودتر برای آن راهحلی پیدا شود.»
او ادامه این وضعیت را نگرانکننده میداند و خواستار بازگشایی فوری مکتبها و دانشگاهها است.
در این کارگاه که در مرکز شهر بامیان فعالیت میکند، بیش از ۲۰ دختر بازمانده از آموزش در بخش تولید لباسهای افغانی کار میکنند و شماری دیگر نیز مسئول فروش محصولات هستند.
معصومه رحیمی، یکی دیگر از این دختران، میگوید پس از چهار سال محرومیت از آموزش، برای تأمین بخشی از هزینههای زندگی و دور ماندن از فضای ناامیدکننده خانه به فروشندگی روی آورده است.
او میگوید: «چهار سال است که از رفتن به مکتب بازماندهام. از روی ناچاری به فروشندگی رو آوردهام و امیدوارم هرچه زودتر درهای مکتبها دوباره باز شوند.»
شماری دیگر از این دختران میگویند ادامه بسته ماندن مکتبها، آسیبهای جبرانناپذیری بر زندگی و آینده آنان گذاشته است. به گفته آنان، در چهار سال گذشته نه تنها سنشان بالا رفته، بلکه انگیزه ادامه تحصیل نیز در میان بسیاری از آنان کاهش یافته است.
شهلا محمدی میگوید: «این وضعیت برای ما بسیار ناامیدکننده است. چهار سال از درس و آموزش دور ماندهایم؛ هم سن ما بالا رفته و هم انگیزه درس خواندن در میان بسیاری از ما از بین رفته است.»
پس از بسته شدن درهای مکتبها و دانشگاهها به روی دختران و زنان افغانستان، هزاران دانشآموز و دانشجو برای تأمین هزینههای زندگی و مقابله با پیامدهای محرومیت از آموزش، به حرفههای مختلف، از جمله خیاطی، روی آوردهاند.
با این حال، آنان میگویند هیچ شغلی نمیتواند جای آموزش را بگیرد و ادامه محرومیت از تحصیل، آینده و زندگی روزمرهشان را با چالشهای جدی روبهرو کرده است.
