برخی از زنان خیاط و قالینباف در ولایت بادغیس میگویند که کاروبار آنان نسبت به گذشته کمرنگ شده است. به گفته این زنان، وخامت وضعیت اقتصادی سبب شده مردم توان خرید لباس و تولیدات دستی را نداشته باشند.
در این گزارش، وضعیت کاری فرشته، زنی را به تصویر کشیدهایم که همراه با سه دخترش در ولسوالی آبکمری ولایت بادغیس، یک کارگاه کوچک خیاطی و خامکدوزی راهاندازی کرده است.
فرشته با سه دخترش در یکی از خانههای مسکونی، کارگاه کوچک خیاطی و خامکدوزی ایجاد کرده است. هرچند او مهارتهای زیادی در دوخت لباسهای زنانه و مردانه دارد، اما میگوید که کار و کسبش از رونق افتاده و با دشواریهای فراوان مخارج زندگیاش را تأمین میکند.
این زن خیاط در ولسوالی آبکمری ولایت بادغیس میگوید که شرایط اقتصادی مردم بسیار خراب است و خانوادهها توان تهیه لباس را ندارند.
فرشته، خیاط، گفت: «اگر کسی یک جوره لباس برای دوخت بیاورد، صد افغانی درآمد داریم، در غیر آن بیکار مینشینیم. قبلاً قالین میبافتیم و خامکدوزی میکردیم، اما حالا هیچ کاری نیست. من خیلی مریض هستم و پول درمان ندارم. مردان ما هم بیکار هستند و کاری برای انجام دادن وجود ندارد.»
در همین حال، شماری از زنانی که مهارت قالینبافی را در این ولسوالی فراگرفتهاند، میگویند که زمینه کار برای آنان فراهم نیست و در چند سال اخیر هیچ نهادی از آنان حمایت نکرده است.
شکوفه، قالینباف در بادغیس، میگوید: «ما قالینبافی را یاد داریم، اما شرایط برای ما فراهم نیست. گاهی قالینها را ترمیم میکنیم و پنجاه یا صد افغانی به ما میدهند. امکانات کامل برای بافت قالین نداریم.»
در همین حال لایقه، باشنده بادغیس، میگوید: «قالینبافی را یاد داریم، اما شرایطش برای ما فراهم نیست و بیکار هستیم.»
با این حال، برخی از زنان در ولسوالیهای ولایت بادغیس از طریق خیاطی، قالینبافی و پشمریسی مخارج زندگیشان را تأمین میکنند؛ اما زنان شاغل در این ولایت میگویند که با ابتداییترین ابزار و امکانات، تنها برای بهدست آوردن لقمه نانی تلاش میکنند.
