برخی مهاجران بازگردانده شده از ایران میگویند که توانایی مالی برای رفتن به ولایتهای شان را ندارند. آنان تاکید دارند که در انتظار کمکهای فوری اند. برخی هم میگوید، که با وضعیت ناروشن و آینده مبهم روبهرو هستند.
شایقه، از مهاجران بازگردانده شده از ایران، میگوید: «چند سال میشود ما بیسرنوشت هستیم، ایران هم که هستیم کرایه میدهیم، افغانستان هم خانه کرایه میدهیم، ما در هرات هیچ ملکی نداریم و حالا هم مجبور هستیم خانه کرایه کنیم.»
این خانوادهها تأکید میکنند که با یک وضعیت ناروشن رو بهرو اند و پس از بازگشت، هیچ نهاد یا برنامهای برای اسکان مجدد آنان وجود ندارد.
آنان میافزایند که حتا سرپناه برای کوتاه مدت نیز در اختیار ندارند. به گفته آنان هرچند تلاشها و حمایتهای مردمی برای حمایت از مهاجران در کشور وجود دارد؛ اما تأمین نیازهای مالی مهاجران، بهویژه در زمینه سرپناه، بیشتر از امکانات این تلاشهای مردمی است.
مریم، مهاجران بازگردانده شده دیگر از ایران، میگوید: «ما هیچ سرپناهی نداریم، به ایران هم بیسرپناه بودیم. با همین دشواریها با کودکان خود زندگی میکنیم.»
ایران در روزهای اخیر، روند اخراج اجباری مهاجران کشور را بهگونه کمپیشینه شدت بخشیده است. این تصمیم ایران با انتقادهای جدی نهادهای مهاجرتی و فعالان حقوق مهاجران رو بهرو شده است.
در ادامه واکنشها از ایران خواسته شده تا روند اخراج اجباری مهاجران کشور را «فوراً» متوقف کند.
فعالان حقوق مهاجران تاکید دارند که مهاجران بازگردانده شده در افغانستان افزون بر چالشهای اقتصادی و بیکاری، برخی آنان با تهدید انتقامجویی از سوی طالبان نیز رو بهرو اند.
