شماری از باشندگان ولسوالی غورماچ بادغیس که نزدیکان و اعضای خانوادههایشان را در راه مهاجرت از دست دادهاند، میگویند که زندگی برایشان تلخ و دشوار شده است.
آنان میگویند که با از دست دادن اعضای خانوادههایشان، اکنون نانآوری ندارند. در این گزارش به زندگی نفیسه، مادری که پسر جوانش در راه رفتن به ایران جان باخته است، پرداخته شده است.
نفیسه میگوید که یک سال پیش پسر جوانش برای کار کردن راهی ایران شد، تا بدهیهای اعضای خانواده به ویژه بدهی خواهرش را پرداخت نماید، اما در این راه جانش را از دست داد. اکنون این زن ۵۰ ساله که مسئول تامین نفقه عروس و سه نواسهاش است، میگوید که برای تامین هزینههای زندگی کسی را ندارد.
نفیسه، باشنده بادغیس، میگوید: «ببینید این یتیمها دور و بر من جمع هستند. یک پسرم از خاطر گرسنگی و تشنگی به ایران رفت، اما در مسیر راه جان خود را از دست داد. به خدا قسم هیچ پولی ندارم تا به این یتیمها رسیدگی کنم؛ همه گرسنه و تشنه هستند.»
حسامالدین، یکی دیگر از باشندگان غورماچ میگوید که پسر جوانش در راه مهاجرت جان باخته است و او به تنهایی بار سنگین مشکلات خانواده را بر دوش میکشد. این باشنده بادغیس تاکید میکند که به بیماریهای دشواری مبتلا شده است و دیگر توان کار کردن را ندارد.
حسامالدین، باشنده بادغیس، میگوید: «پسرم مرده است، مسئولیت این همه یتیم بر شانههای من است. به خدا قسم که در خانه حتا مقدار اندکی آرد و برنج هم وجود ندارد. شرایط ام بسیار خراب است، چیزی برای خوردن ندارم، گردههایم خراب شدهاند و خودم هم شدیداً بیمار استم.»
سیاستهای مهاجرتی ایران در دو سال گذشته سختگیرانهتر شده است؛ چنانکه در این مدت، شماری از شهروندان افغانستان با شلیک مستقیم مرزبانان ایران جان باختهاند و شمار دیگر نیز در مسیرهای طولانی و دشوار مهاجرت، جانهایشان را از دست دادهاند.
