شماری از آموزگاران زن به آمو گفتهاند جابهجاییهای اجباری و کاهش تنخواه آنان را با مشکلات جدی اقتصادی مواجه ساخته و برخی را ناگزیر به ترک وظیفه کرده است.
به گفته آموزگاران، طالبان آنان را به مکتبهای دور از محل سکونتشان جابهجا کردهاند. برخی از آموزگاران تأیید میکنند که طالبان آموزگاران زن در جنوب کابل را به شمال و آموزگاران شمال را به غرب منتقل کردهاند.
یک آموزگار گفته است:«بعد از ماه حمل برای ما مکتوب آمد و بعد از آن من را تبدیل کردند به چشمه دوغ که آنجا تدریس کنم. در پهلوی آن که معاش ما به تأخیر داده میشود—دو تا سه ماه بعد معاش داده میشود—با این معاش باید کرایه خانه بدهم، مسؤولیت اولادها هم دارم و حالا باید کرایه راه هم بدهم.»
آموزگار دیگری میگوید:
«متأسفانه خانه من در کوتل است و من را به قصبه منتقل کرده اند. من با مشکل جدی روبهرو هستم. نانآور خانه هستم، باید خرج خانه را آماده کنم، کرایه موتر آماده کنم، کرایه خانه را نمیفهمم از کجا بیاورم. ما به کدام سو روان هستیم.»
این در حالی است که طالبان سال گذشته نیز با چنین اقدامی برخی از زنان آموزگار را خانهنشین کردند.
شماری از فعالان حقوق زن گفتهاند که طالبان به صورت نظاممند زنان را در افغانستان محدود و محروم میسازند.
ترنم سعیدی، فعال حقوق زن، گفته که «محدودیتها و فشارها بر آموزگاران زن بخشی از سیاست کلی طالبان برای کنترول زنان در جامعه است.»
پیشتر طالبان تنخواه آموزگاران زن صنفهای بالاتر از ششم را نخست به پنج هزار افغانی کاهش داد و سپس پرداخت آن را متوقف کرد.
برخی آموزگاران گفتهاند که طالبان ۲۰ درصد از تنخواه آنان را کاهش داده و گاهی بیش از دو ماه پرداختها را به تأخیر انداخته است؛ اقدامی که نگرانی و فشار اقتصادی بر این زنان را به شدت افزایش داده است.
محدودیتهای طالبان بر زنان آموزگار نه تنها بر حرفه آنان تأثیر گذاشته، بلکه معیشت و زندگی روزمره خانوادههای آنان را نیز به چالش کشیده است.
