بهدنبال حملههای پسین ارتش پاکستان بر ولایتهای ننگرهار و کنر، صدها خانواده از خانههایشان آواره شدهاند و اکنون در ولسوالی مومندره ننگرهار، در نبود ابتداییترین امکانات زندگی، شب و روز را در شرایطی دشوار سپری میکنند.
در ادامه این گزارش، به چالشهای این خانوادهها در ولسوالی مومندره پرداخته شده است.
باشندگان شماری از ولسوالیهای مرزی ولایتهای ننگرهار و کنر میگویند که به دنبال حملههای پسین ارتش پاکستان ناگزیر به ترک خانههایشان شده و آواره شدهاند. به گفته باشندگان ولسوالیهای لعلپور، نازیان، ناری، بریکوت و مروره، بیشترین آسیب را غیرنظامیان دیده و زیانهای مالی و جانی سنگینی به آنان وارد شده است.
این خانوادهها اکنون در ولسوالی مومندره ولایت ننگرهار در شرایط دشوار زندگی میکنند. آنان تأکید دارند که با وجود گذشت چند روز از آوارگیشان، هنوز هم به سرپناه مناسب، مواد غذایی و کمکهای اولیه دسترسی ندارند.
جلالالدین، آسیبدیده، میگوید: «ما از ترس حملههای پاکستان مجبور شدیم خانههای خود را ترک کنیم. هاوانها به خانههای اطراف اصابت کرد و بسیاری زخمی شدند؛ دست و پای برخی قطع شد. ما به اینجا آمدیم تا جانمان را نجات بدهیم و اکنون در خانههای دیگران زندگی میکنیم. فعلاً شش خانواده در یک خانه زندگی میکنیم.»
شماری دیگر آنان از نبود ابتداییترین امکانات زندگی شکایت دارند و میگویند که حتی به نان و خیمههای مناسب دسترسی ندارند.
منگل، آسیبدیده، میگوید: «هاوانها بالای خانههای ما اصابت کرد و خانههای ما تخریب شد. دیگر امکان زندگی در آنجا نبود، مجبور شدیم به اینجا بیاییم. حالا در دشت زندگی میکنیم؛ نه خیمه داریم و نه نان. مشکلات بسیار زیاد است و به همهچیز نیاز داریم. حکومت باید به ما کمک کند.»
افزون بر این، برخی دیگر آنان شب و روز را در ترس و هراس سپری میکنند و تأکید دارند که در پی شدت حملهها، تنها توانستند جان خود را نجات دهند.
دوشی خان، آسیبدیده، میگوید: «همهچیز از بین رفت، وسایل ما همانجا ماند. فقط توانستیم خود و کودکانمان را نجات بدهیم. حالا دوستانمان برای ما جایی دادهاند اینجا زندگی میکنم، اگر نه در زیر باران میماندیم.»
با گذشت چند روز از آوارگی آنان، خانوادههای آواره همچنان در شرایط دشوار و بدون دسترسی به ابتداییترین امکانات زندگی در ولسوالی مومندره به سر میبرند. آنان از نهادهای مسئول میخواهند که در این وضعیت بحرانی، کمکهای فوری برای آنان فراهم سازند.
