نوروز، که در قزاقستان با نام «ناوریز میرامی» شناخته میشود، یکی از مهمترین جشنهای سنتی این کشور است که با آغاز بهار و همزمان با اعتدال بهاری برگزار میشود.
بر اساس گزارش رسانههای قزاقستان، این جشن ریشه در تاریخ باستان دارد و واژه «نوروز» از زبان فارسی گرفته شده و به معنای «روز نو» است. نوروز در این کشور نماد نوسازی طبیعت، آغاز سال نو و تقویت پیوندهای اجتماعی به شمار میرود.
با این حال، برگزاری نوروز در قزاقستان در دوره اتحاد جماهیر شوروی با محدودیت مواجه شد و در سال ۱۹۲۶ بهطور رسمی ممنوع شد.
این ممنوعیت چندین دهه ادامه داشت، هرچند در برخی مناطق، این جشن بهگونهای غیررسمی و محدود حفظ شد.
در اواخر دهه ۱۹۸۰، همزمان با اصلاحات سیاسی در شوروی، نوروز بار دیگر اجازه برگزاری یافت و در سال ۱۹۸۸ بهصورت رسمی احیا شد.
پس از استقلال قزاقستان در سال ۱۹۹۱، این جشن جایگاه رسمی پیدا کرد و به یکی از مهمترین مناسبتهای ملی تبدیل شد.
در حال حاضر، نوروز در قزاقستان از ۲۱ تا ۲۳ مارچ بهعنوان تعطیلی رسمی برگزار میشود و در سالهای اخیر، برنامههای آن در قالب «دهه نوروزنامه» گسترش یافته است؛ دورهای که هر روز آن به موضوعی فرهنگی یا اجتماعی اختصاص دارد.
آیینهای نوروزی در این کشور شامل برگزاری جشنهای مردمی، موسیقی و رقصهای سنتی و پوشیدن لباسهای محلی است. در این روزها، شهرها و روستاها میزبان گردهماییهای عمومی هستند و فضای جشن و همبستگی اجتماعی در سراسر کشور دیده میشود.
یکی از مهمترین نمادهای این جشن، غذای سنتی «ناوریز کوژه» است؛ نوعی سوپ که از هفت ماده تهیه میشود و هر یک نمادی از مفاهیمی مانند سلامتی، رفاه و خوشبختی دانسته میشود.
نوروز در قزاقستان همچنین بازتابی از تنوع قومی این کشور است و بهعنوان جشنی فراگیر، مردم با پیشینههای مختلف فرهنگی را در کنار هم گرد میآورد. این مناسبت بر ارزشهایی چون همزیستی، صلح و آغاز دوباره تأکید دارد.
