شورای پناهندگان ناروی میگوید که در درگیریهای میان طالبان و پاکستان بیش از ۱۱۵ هزار تن آواره شده و غیرنظامیان با شرایط انسانی رو به وخامت روبهرو هستند.
این نهاد در بیانیهای گفته که از زمان آغاز حملهها در ۲۶ فبروری در ولایتهای شرقی، از جمله کنر و ننگرهار، دستکم ۷۶ غیرنظامی کشته و ۲۱۳ تن دیگر زخمی شدهاند.
یاکوپو کاریدی، رئیس این نهاد در افغانستان، گفته است: «خانوادههایی که از پیش نیز در آستانه بقا بودند، اکنون مجبور به ترک خانههایشان شدهاند.»
به گفته این سازمان، هزاران تن به اردوگاههای موقت یا خانههای میزبان پناه بردهاند و برخی دیگر ناچار شدهاند خانههایی با شرایط نامناسب را با هزینههای سنگین اجاره کنند.
کاریدی افزوده است: «آنها دسترسی به آب آشامیدنی، خدمات صحی و آموزش را از دست دادهاند.»
به گفته ملل متحد، دستکم ۱۰ ولایت افغانستان از حملههای هوایی، گلولهباران و حملات پهپادی متأثر شدهاند و در مقابل، طالبان نیز عملیاتهایی را در آنسوی مرز انجام دادهاند.
این نهاد گفته که در هفتههای اخیر، این درگیریها شدت یافته و از جمله حمله ۱۶ مارچ به یک مرکز درمان معتادان در کابل—که به گفته طالبان صدها کشته برجای گذاشت—بر نگرانیها افزوده است، هرچند آمار دقیق تلفات همچنان مورد اختلاف است.
شورای پناهندگان ناروی گفته است گسترش حملهها به بخشهای شهری نشاندهنده وخامت اوضاع است و تاکنون دستکم ۸۰۰ خانه آسیب دیده یا تخریب شده است.
کاریدی تأکید کرده است: «ضروری است که طرفهای درگیر به حقوق بشردوستانه بینالمللی احترام بگذارند. غیرنظامیان و زیرساختهای غیرنظامی هرگز نباید هدف قرار گیرند.»
باشندگان آواره نیز از خشونتهای ناگهانی و آینده نامعلوم خود سخن گفتهاند.
بختیار، مرد ۶۵ سالهای که همراه با شش فرزندش از نزدیکی مرز تورخم فرار کرده، گفته است خانوادهاش پس از گلولهباران شدید شبانه مجبور به فرار شدهاند.
او گفته است: «در عرض چند دقیقه، حملات بسیار شدید شد. ما چارهای جز فرار نداشتیم.»
این خانواده اکنون در یک مرغداری خالی که بهطور موقت از سوی یک کشاورز در اختیارشان قرار گرفته، زندگی میکنند.
او افزوده است: «همه چیز را جا گذاشتیم—وسایل، لباسها، همه چیز. حتی نمیدانیم چه بر سر خانهمان آمده است.»
این نهاد همچنین هشدار داده که بحران انسانی در افغانستان با کاهش کمکهای بینالمللی تشدید شده و این کشور اکنون از کمترین میزان تأمین مالی در میان برنامههای بشردوستانه جهانی برخوردار است.
کاریدی گفته است: «در جهانی پرآشوب، نباید افغانستان فراموش شود». او افزوده که افزایش قیمت مواد غذایی و بسته شدن مرزها، وضعیت خانوادههای آواره را دشوارتر کرده است.
