علی باباچاهی، شاعر و منتقد ادبی ایران، روز دوشنبه، ۴ حوت، در سن ۸۳ سالگی در بیمارستانی در کرج بر اثر ایست قلبی درگذشت.
این خبر را محسن میرکلایی، سازنده مستند «باور کنید این هم یک شوخی بود» درباره زندگی او، به ایسنا اعلام کرد و فرزند باباچاهی، غزل باباچاهی، نیز در تایید این خبر گفت که پدرش پس از دورهای بیماری جان خود را از دست داده است.
علی باباچاهی در سال ۱۳۲۱ در بندر کنگان ولایت بوشهر متولد شد و تحصیلات ابتدایی و متوسطه خود را در بوشهر گذراند. او از دوره اول متوسطه به شعر و ادبیات علاقهمند شد و در مسابقات ادبی دانشآموزی بوشهر و شیراز رتبه اول را کسب کرد.
برخی از آثار اولیه او با نام مستعار «ع. فریاد» در مجلات تهران منتشر میشد و پس از دریافت جوایز ادبی، به امضای خودش منتشر شد.
از مجموعه آثار او میتوان به «در بیتکیهگاهی»، «جهان و روشناییهای غمناک»، «صدای شن»، «از خاکمان آفتاب برمیآید»، «آوای دریامردان»، «منزلهای دریا بینشان است»، «نم نم بارانم»، «عقل عذابم میدهد»، «قیافهام که خیلی مشکوک است»، «پیکاسو در آبهای خلیج فارس»، «دنیا اشتباه میکند»، «به شیوه خودشان عاشق میشوند» و «آدمها در غروب اسم ندارند» اشاره کرد.
باباچاهی به عنوان یکی از چهرههای شاخص شعر معاصر ایران شناخته میشد و آثارش در طول سالها تأثیر زیادی بر شعر و نقد ادبی فارسی گذاشت.
شعر باباچاهی در افغانستان نیز طرفدارانی داشت و عدهای از روش او در سرودن استفاده میکردند.
