برخی فروشندگان مواد خوارکی شهر چاریکار، از کاهش چشمگیر فروشات در بازارهای این شهر شکایت دارند. آنان میگویند فروشات روزانهشان از ۶۰۰۰ افغانی به چند ۱۰۰ افغانی کاهش یافته است.
به گفته آنان فقر و بیکاری توان خرید مردم را به شدت کاهش داده است.
به گفته آنان، پیش از این روزانه میان پنج تا شش هزار افغانی درآمد داشتند، اما اکنون این درآمد به ۴۰۰ تا ۵۰۰ افغانی در روز کاهش یافته است.
محمد الیاس، دکاندار، میگوید: «یک وقت روزانه ۵۰۰۰، ۶۰۰۰ فروش میداشتیم، اما فعلاً ۴۰۰ یا ۵۰۰ افغانی میشود. مردم پیسه ندارد، بیکاری و فقر زیاد شده است.»
سید جمال، دکاندار، میگوید: «قبلاً پنج هزار، شش هزار کار میکردیم، اما حالا ۱۰۰۰ افغانی هم کار نمیتوانم. کار و بار بیخی خراب است.»
برخی دیگر آنان تأکید دارند که نبود فرصتهای کاری و مشکلات اقتصادی هر روز بازارهای این شهر را کمرنگ تر میسازد.
داد محمد، دکاندار، میگوید: «پول نیست، مردم پول ندارند، وقتی پول نباشد، کار هم نیست. اگر کار باشد، تولیدات باشد و شرکتها جور شود، مردم مصروف کار میشوند و اقتصاد بالا میرود.»
افزون بر این برخی کارشناسان اقتصادی تأکید دارند که ایجاد فرصتهای شغلی و حمایت از سرمایهگذاران میتواند راه بیرونرفت از این وضعیت باشد.
قطبالدین یعقوبی، آگاه اقتصادی، میگوید: «برای بیرونشدن از این وضعیت، دولت مکلف است فرصتهای شغلی جدید ایجاد کند، از سرمایهگذاران حمایت کند و زمینه سرمایهگذاری ثابت و امنیت اقتصادی را فراهم سازد.»
در حالی که فروشندگان شهر چاریکار از کاهش چشمگیر فروش و گسترش بیکاری شکایت دارند و میگویند این وضعیت زندگی روزمره آنان را با بحران جدی روبهرو کرده است، ملل متحد نیز پیشتر هشدار داده است که بیش از ۷۰ درصد شهروندان کشور در بخشهای مختلف افغانستان با بیکاری و مشکلات شدید اقتصادی دستوپنجه نرم میکنند؛ آماری که نشان میدهد رکود بازارهای محلی بخشی از یک بحران گستردهتر اقتصادی در سطح کشور است.
