برخی باشندگان ولایت ارزگان از گسترش روزافزون فقر و نرسیدن کمکهای حیاتی به خانوادههای نیازمند شکایت دارند و میگویند با فرا رسیدن زمستان سرد و کاهش فرصتهای کاری، زندگی بسیاری از خانوادههای کمدرآمد بهویژه یتیمان و بیوهزنان با خطر جدی گرسنگی، روبهرو شده است.
آنان تأکید دارند که بسیاری از خانوادهها حتا توان تأمین نان شبوروز خود را ندارند.
در ترینکوت، مرکز ولایت ارزگان، برخی از خانوادهها بدون سرپناه مناسب زندگی میکنند و ماههاست از ابتداییترین نیازهای زندگی، از جمله آرد و روغن، محروم ماندهاند.
از یکسو فصل سرما و از سوی دیگر مشکلات اقتصادی، هر روز زندگی را برای آنان دشوارتر میسازد.
فیروزه، باشنده ارزگان، میگوید: «در این سه ماه روغن ندیدیم، روغن نداریم. فقط از روستا نان میگیریم، برای یتیمها میآوریم، آنها گریه میکنند. آنقدر نان هم نداریم که خود ما بخوریم. خانههای ما همه ویران شده، کرایهنشین هستیم.»
برخی دیگر از باشندگان این ولایت تأکید دارند که کمکهای بشردوستانه به نیازمندان واقعی نمیرسند و خانوادههای بیسرپرست، یتیمان و افراد دارای معلولیت از این کمکها محروم ماندهاند.
عبدالولی، باشنده ارزگان، میگوید: «برای مردمی که یتیم هستند، بیوه هستند و معلول هستند، هیچگونه کمکی صورت نگرفته است. ما مهاجر هستیم، خانههای ما ویران شده و تا هنوز هیچ کمکی دریافت نکردهایم.»
برخی دیگر از مسئولان و نهادهای کمکرسان میخواهند که هرچه زودتر به وضعیت آنان رسیدگی کنند.
نادیه، باشنده ارزگان، میگوید: «با ما کمک بکنند. زمستان سرد است. امسال مردم در ولایت ارزگان از دست فقر خواهند مُرد.»
باشندگان ارزگان هشدار میدهند که در صورت ادامه بیتوجهی و نرسیدن کمکهای فوری، بحران انسانی در این ولایت بیش از پیش گسترش خواهد یافت.
با این همه پس از روی کار آمدن طالبان، بسیاری از بخشهای کشور، از جمله پایتخت، با مشکلات گسترده اقتصادی و افزایش بیکاری روبهرو شدهاند و زندگی شهروندان هر روز دشوارتر میشود.
