نیکولاس مادورو، رئیسجمهور ونزوئلا، مسیر سیاسی خود را زیر سایه هوگو چاوز، رئیسجمهور چپگرای پیشین این کشور، و حزب سوسیالیست متحد ونزوئلا آغاز کرد و به تدریج به یکی از چهرههای اصلی قدرت در این کشور بدل شد.
مادورو که پیش از ورود به سیاست بهعنوان راننده بس و فعال اتحادیههای کارگری شناخته میشد، بهعنوان جانشین هوگو چاوز معرفی شد و پس از مرگ او، در سال ۲۰۱۳ به مقام ریاستجمهوری رسید.
او از آن زمان تاکنون قدرت را در دست دارد.
در طول ۲۶ سال حاکمیت هوگو چاوز و نیکولاس مادورو، حزب سوسیالیست متحد ونزوئلا کنترل نهادهای کلیدی کشور، از جمله مجلس ملی، بخش بزرگی از قوه قضائیه و شورای ملی انتخابات را به دست داشته است؛ امری که همواره با انتقادهای گسترده داخلی و بینالمللی همراه بوده است.
در سال ۲۰۲۴، مادورو برنده انتخابات ریاستجمهوری اعلام شد، اما مخالفان دولت این نتیجه را رد کردند.
به گفته آنان، شمارش آرای جمعآوریشده توسط ناظران مخالف نشان میداد که ادموندو گونزالس، نامزد اپوزیسیون، با اختلاف قابل توجهی پیروز شده است.
گونزالس پس از آن نامزد انتخابات شد که ماریا کورینا ماچادو، رهبر اصلی مخالفان، از نامزدی برای ریاستجمهوری منع شد و نام او از برگه رأی حذف گردید.
ماچادو در ماه اکتوبر به دلیل آنچه «مبارزه برای گذار عادلانه و مسالمتآمیز از دیکتاتوری به دموکراسی» خوانده شد، جایزه صلح نوبل را دریافت کرد.
او با وجود ممنوعیت سفر، پس از ماهها زندگی مخفیانه، در ماه دسمبر برای دریافت این جایزه به اسلو رفت.
او اعلام کرده است که قصد دارد به ونزوئلا بازگردد؛ اقدامی که به گفته ناظران میتواند او را در معرض خطر بازداشت از سوی مقامهای ونزوئلایی قرار دهد، مقامهایی که پیشتر او را «فراری» اعلام کردهاند.
