در سال ۲۰۲۵، خبرنگاران در افغانستان همچون سالهای گذشته با فشار، تهدید و سرکوب فزاینده روبهرو بودند.
مرکز خبرنگاران افغانستان از افزایش ۱۳ درصدی سانسور و خشونت علیه رسانهها خبر داده و ثبت ۲۰۵ مورد نقض حقوق رسانهها را گزارش کرده است. دستکم پنج خبرنگار تا پایان سال در زندانهای طالبان بهسر میبرند.
بر بنیاد یافتههای تلویزیون آمو، طالبان با استناد به ماده هفدهم قانون وزارت امر به معروف و نهی از منکر، پخش تصویر زندهجان را در شانزده ولایت کشور ممنوع کردهاند. این محدودیتها بیشتر در ولایتهایی اعمال شده است که نفوذ رهبر طالبان در آنها بیشتر است.
ولایتهای شامل این محدودیت عبارتاند از:قندهار: ۱۴ سنبله ۱۴۰۳، تخار: ۲۲ میزان ۱۴۰۳، بادغیس: ۱ عقرب ۱۴۰۳، هلمند: ۴ عقرب ۱۴۰۳، ننگرهار: ۲۲ عقرب ۱۴۰۳، نورستان: ۱۷ جدی ۱۴۰۳، فراه: ۱۶ حوت ۱۴۰۳، نیمروز: ۷ حمل ۱۴۰۴، بغلان: ۷ حمل ۱۴۰۴، بدخشان: ۲۰ حمل ۱۴۰۴، پروان: ۲۱ حمل ۱۴۰۴، جوزجان: ۲۱ حمل ۱۴۰۴، زابل: ۲۱ حمل ۱۴۰۴، قندز: ۲۷ حمل ۱۴۰۴، پنجشیر: ۲۸ حمل ۱۴۰۴بامیان: ۲ ثور ۱۴۰۴.
خبرنگاران، از جمله حامد علمی، روزنامهنگار، میگویند که این تصمیم اثر مستقیم بر فعالیت رسانهها، بهویژه در بخش گزارشهای تصویری، مستندسازی و پخش زنده داشته و آزادیهای رسانهای را بیش از پیش محدود ساخته است:
بسته شدن رسانهها و دستورالعملهای محدودکننده
مرکز آزادی بیان اعلام کرده است که در سال ۲۰۲۵، ۱۵ رسانه تصویری به دستور طالبان بسته شده و ۲۳ دستورالعمل محدودکننده برخلاف قوانین رسانهای صادر شده است.
این محدودیتها دامنه فعالیت رسانههای آزاد را بهشدت کاهش داده است.
وضعیت خبرنگاران کشور در پاکستان نیز نگرانکننده بود. شماری از خبرنگاران که در معرض تهدید طالبان بودند، با بازداشت، تهدید و حتی اخراج از کشور مواجه شدند.
بسیاری از خبرنگاران بر این باورند که تداوم این وضعیت میتواند بساط خبرنگاری مستقل را در افغانستان برچیند.
پس از بازگشت طالبان به قدرت در ۱۵ اگست ۲۰۲۱، فضای رسانهای افغانستان با محدودیتهای گسترده روبهرو شده است. بر بنیاد گزارش نهادهای حامی رسانهها، دهها دستورالعمل و محدودیت تازه، دامنه فعالیت رسانههای آزاد را بهشدت کاهش داده و صدها رسانه را وادار به توقف کار کرده است.
