در ولایت ارزگان شماری از زنان با تبدیل پشم به نخ برای قالینبافی، برای خود منبعی از درآمد ایجاد کردهاند.
آنان میگویند که پشمریسی از جمله شغلهای پرزحمت است، اما درآمد اندکی دارد. به گفتهٔ این زنان، یک کیلو نخ را به بهای پنجاه افغانی به فروش میرسانند و از همین راه چرخه اقتصاد خانوادههایشان را در حرکت نگه میدارند.
همیشهگل، زن ۵۵ سالهای از ارزگان، هر روز در گوشه خانهاش با دستگاه ابتدایی مصروف تولید نخ است. او ساعتها کار میکند تا یک کیلو نخ آماده شود و در پایان آن را تنها به پنجاه افغانی میفروشد.
همیشهگل، باشنده ارزگان، میگوید:
«من پشمریسی میکنم تا بتوانم یک من آرد بخرم. مردم همه مانند من پریشان و در بدر هستند. اگر مردان ما به ایران هم بروند، کسی آنها را راه نمیدهد. من یک زن هستم و همینجا مصروف کار هستم و زندگیام را میگذرانم.»
این زنان میگویند که هرچند با نخریسی برای خود منبع درآمدی بهوجود آوردهاند، اما پولی که به دست میآورند، کفاف زندگیشان را نمیدهد. برخی از آنها میافزایند که درآمد ناچیزشان گاهی تنها برای پرداخت هزینه درمان کودکانشان بسنده میکند.
رعنا، باشنده دیگر ارزگان، میگوید:
«دو سه سال میشود که کلینیکها در منطقه ما بسته است و طفلهای ما مریض میشوند و ما نمیدانیم چه کنیم. من همینجا کار میکنم تا بتوانم مصارف درمان و خرج و خوراک اطفال خود را تهیه کنم. غریبی و بیچارگی خیلی زیاد است و برای کسی کار هم فراهم نمیشود.»
پشمریسی و تولید نخ برای قالینبافی شغلی پرزحمت و در عین حال کمدرآمد است؛ اما فقر گسترده در ارزگان بسیاری از زنان را ناگزیر ساخته است که به این کار روی آورند و با تحمل سختیها، چرخ اقتصاد خانوادههایشان را به حرکت درآورند.
