قطع ۴۸ ساعته اینترنت و خدمات مخابراتی در افغانستان، نه تنها زندگی روزمره شهروندان داخل کشور را مختل ساخت، بلکه ارتباط هزاران مهاجر با خانوادههایشان را نیز بهطور کامل قطع کرد. بسیاری از مهاجران در این مدت نتوانستند از طریق پیام یا تماس با عزیزانشان در افغانستان در ارتباط باشند و این امر باعث بروز درد و نگرانی عمیق در میان آنان شد. برخی از مهاجران با ارسال پیامهایشان به رسانهها تلاش کردند صدای دلتنگی خود را به خانوادههایشان برسانند.
مرضیه، از آلمان، با ارسال پیامی به آمو گفت که همزمان با قطع کامل اینترنت و مخابرات از سوی طالبان، هیچ احوال از خانوادهاش و به ویژه مادر مریضش ندارد: «از بابت مادرم خیلی نگران هستم. خانه سبحان بروید و پول دوای مادرم را بگیرید.»
شبانه، از کانادا، نیز با ابراز نگرانی از قطع ارتباط با خانوادهاش گفت: «پیام پدر و مادرم نرسیده و خیلی برایشان دلتنگ شدیم.»
شماری از مهاجران تاکید کردند که در طول این ۴۸ ساعت قادر به ارسال پول برای خانوادههایشان نبودهاند، حتی برای بستگانشان که در وضعیت بحرانی یا بیمار بودند.
شفیق، از ایالات متحده، با پیامی احساسی نوشت: «مادر جان خیلی دلم برایت تنگ شده، دستهایات را میبوسم، خداوند پشت و پناهتان باشد. نگران من نباشید، کاملاً خوب هستم. همین که اینترنت وصل شد مصرف و خرج خانه را روان میکنم.»
صمیم، از کانادا، رویکرد طالبان در قطع اینترنت را ظالمانه خواند و تاکید کرد که این اقدام درد بیوطنی را در میان مهاجران بیشتر ساخته است: «در این روزها درد بیوطنی بیشتر احساس میشود و امیدوارم از این روزهای سیاه به خیر بگذریم و به امید فردای بهتر.»
طالبان با یک اقدام کمسابقه و بدون توضیح رسمی، خدمات اینترنتی و مخابراتی را به مدت ۴۸ ساعت در سراسر کشور قطع کردند. این اقدام نه تنها زندگی روزمره همه شهروندان را بهطور کامل مختل ساخت، بلکه به باور کارشناسان اقتصادی، به اقتصاد کشور نیز آسیب جدی وارد کرد. میلیونها شهروند، در داخل و خارج از کشور، از پیامدهای این خاموشی رنج بردند؛ از قطع دسترسی به آموزش و ارتباطات گرفته تا ناتوانی در ارسال کمک مالی به خانوادهها.
این خاموشی بار دیگر بحث محدودیتهای اعمالشده از سوی طالبان و تاثیرات آن بر زندگی مردم، به ویژه مهاجرانی که از راه دور با خانوادههایشان در ارتباط هستند، را به مرکز توجه افکار عمومی و رسانههای بینالمللی کشاند.
