یک نظر سنجی تازه بخش زنان ملل متحد نشان میدهد که ۹۲ درصد شهروندان افغانستان از حق دختران برای آموزش پشتیبانی میکنند.
این نظر سنجی وضعیت زنان و دختران را در ۱۰ حوزه کلیدی، از جمله آموزش، اشتغال، امنیت و آزادی رفتوآمد بررسی کرده است.
برخی از زنان و دختران با انتقاد از سیاستهای طالبان در برابر زنان میگویند ممنوعیت تحصیل و کار، زندگی و آیندهی آنان را با چالشهای جدی روبهرو کرده است.
بر اساس این نظرسنجی، با وجود ممنوعیت تحصیل دختران، از هر ۱۰ تن در افغانستان ۹ تن ادامهی آموزش دختران را حیاتی میدانند و ۹۲ درصد مردم از آن پشتیبانی میکنند.
این گزارش، وضعیت زنان و دختران را در ده عرصهی کلیدی از جمله آموزش، کار، امنیت و آزادی رفتوآمد بررسی کرده و به پیامدهای محدودیتهای طالبان بر زندگی زنان و آیندهی افغانستان پرداخته است.
رئیس امور بشردوستانه این نهاد میگوید نتایج این نظرسنجی سراسری بگونه حضوری از بیش از ۲۰۰۰ شهروند افغانستان نشان میدهد که بیش از ۹۰ درصد شهروندان افغانستان، چه زنان و چه مردان، در شهرها و روستاها از ادامه تحصیل دختران پشتیبانی میکنند.
سوفیا کالتورپ، رئیس امور بشردوستانه بخش زنان ملل متحد، میگوید: «با وجود ممنوعیتهای موجود، مردم افغانستان میخواهند دخترانشان حق تحصیل داشته باشند. در کشوری که نیمی از جمعیت آن زیر خط فقر زندگی میکند، آموزش تفاوت میان ناامیدی و امید است.»
بر بنیاد نتایج این نظر سنجی، در میان جوامع روستایی، ۸۷ درصد مردان و ۹۵ درصد زنان از آموزش دختران حمایت کردهاند. در شهرها، این رقم برای مردان و زنان به ۹۵ درصد رسیده است.
ملل متحد با اشاره به پیامدهای ممنوعیت طالبان برای کار زنان در سازمانهای غیردولتی و نهادهای امدادرسان گفته است که نود و هفت درصد زنان در بخشهای زیر محدودیتها گفتهاند این ممنوعیت زندگی روزمرهی آنها را مختل کرده و سه چهارم آنان وضعیت سلامت روان خود را «بد» یا «خیلی بد» توصیف کردهاند.
بر بنیاد این نظر سنجی، سهچهارم زنان گفتهاند که در تصمیمهای اجتماعی هیچ نقشی ندارند؛ نصف زنان گفتهاند در تصمیمگیریهای خانوادگی بیتأثیر اند و یکچهارم در تصمیمهای داخل خانه نیز نفوذی ندارند.
۱۴ درصد زنان گفتهاند که تنها یک بار در هفته از خانه بیرون میروند. فقط ۴۱ درصد زنان حداقل روزی یک بار از خانه بیرون میشوند.
برخی از زنان میگویند که سالها برای تحصیل و کار سرمایهگذاری کرده بودند، اما با ممنوعیتهای طالبان همهی تلاشها و امیدهایشان ناتمام مانده است.
یک باشنده فراه میگوید: «درسم نیمه ماند و اجازه کار هم نداریم برای ما که روی تحصیل و کار خود سالها سرمایه گذاری کرده بودیم و وقت گذاشتیم ممنوعیتهای حکومت زندگی ما را سراسر چالش ساخته و ما را در تنگنا مشکلات قرار داده است.»
یک باشنده کابل میگوید: «اقتصاد ما خیلی ضعیف است فعلن نان آور خانه خودم هستم هیچ نهادی هم ما را کمک نمیکند، فعلن خیلی دست مه تنگ است و بعضی وقتا میشه اطفالم شبها بدون نان میخوابند.»
بخش زنان ملل متحد هشدار داده است که چهار سال پس از ممنوعیت تحصیل دختران از سوی طالبان و پس از توشیح قانون امر به معروف، بحران حقوق زنان در افغانستان به شکل نگرانکنندهای عادیسازی شده و محدودیتها بر زنان و دختران، قانونی گردیده است.
