شماری از زنان و دخترانِ محروم از آموزش، کار و تحصیل در ولایت لوگر به آمو میگویند که طالبان تمام آزادیهای «انسانی و اسلامی»شان را سلب کردهاند.
به گفته آنان طالبان افزون بر محروم ساختن زنان و دختران از آموزش و تحصیل، حتی آنان را از رفتن به بیرون از خانه نیز محروم کرده اند.
این در حالی است که دختران در افغانستان ۱۴۳۶ روز است که از رفتن به مکتب از سوی طالبان محروم شدهاند.
آمنه که میخواست پزشک شود، اما طالبان این رویای او را در گوشه خانهاش حبس کردند.
آمنه ۱۹ ساله دختری از ولایت لوگر با نام مستعار، صنف دوازده مکتب بود که طالبان دختران را از رفتن به مکتب های بالاتر از صنف ششم محروم کردند، اقدامی که رویاهای آمنه و هم نسلان او را به یکبارگی دگرگون کرد.
او میگوید که پس از محروم شدن از مکتب و آموزش در ولایت لوگر به کارِ آرایشگری رو آورد، اما طالبان این امید او را نیز گرفتهاند.
آمنه مجیدی دانشجوی محروم از تحصیل گفت: «میخواستم پزشک شوم، اما با بسته شدن دروازههای دانشگاه بهروی دختران از سوی طالبان، به هدفم نرسیدم. پس از محروم شدن از تحصیل به کارِ آرایشگری رو آوردم، اما طالبان این کار را نیز از من گرفتند.»
همانند آمنه، هزاران زن و دختر در کشور قربانی سیاست های سختگیرانه طالبان شده اند و هر کدام روایت های تلخِ و ناامید کننده از محدودیتهای طالبان دارند.
ساجده، باشنده لوگر افزود: «چهار سال شده که طالبان دختران ما را از درس و تحصیل محروم ساخته و دختران ما شب و روز اشک میریزند. هیچ امیدی به آینده نداریم.»
اسما، باشنده دیگر لوگر میگوید: «طالبان بالای ما ظلم می کنند و حتی ما را اجازه بیرون رفتن از خانه نمیدهند. ما بدون محرم پیش داکتر رفته نمیتوانیم و این وضعیت ما را نسبت به آینده ناامید ساخته است.»
چهار سالِ گذشته برای زنان و دخترانِ کشور سالهای توآم با محرومیت، محدودیت و ناامیدی بوده است. ممنوعیت از آموزش، تحصیل و کار، حذف نظاممند از جامعه و تداوم سختگیریهای طالبان، فرصتهای زیاد زندگی را از آنان گرفته است.
زنان و دختران میگویند که در این سالها افزون بر محرومیتهای تحمیل شده طالبان، رنج و دردهای فراوان را نیز متحمل شده اند؛ اما برای رسیدن به رویاهای بهتر و فردای روشن مبارزه خواهند کرد.
