برخی از مهاجرانی که از پاکستان به افغانستان بازگردانده شدهاند، میگویند در وضعیت دشوار اقتصادی بهسر میبرند و کمبود فرصتهای شغلی، زندگی آنان را با چالشهای جدی روبهرو کرده است.
عتیقالله، یکی از مهاجران بازگشتی، بهتازگی از پاکستان به ولایت قندهار آمده و اکنون در یکی از محلههای این شهر زندگی میکند.
او با نگرانی از وضعیت اقتصادیاش میگوید که به دلیل بیکاری، حتی توانایی درمان بیماریاش را ندارد.
او میگوید: «شما این اسناد را میبینید. من سخت بیمار هستم و زمینه کار هم برایم فراهم نیست. اگر شرایط کاری مهیا شود، میتوانم خودم را درمان کنم.»
افزون بر او، شماری دیگر از مهاجران بازگشتی نیز میگویند که با وجود تلاشهای روزانه برای یافتن شغل، هنوز موفق به یافتن کار نشدهاند. به گفته آنان، تمام داراییهایشان در پاکستان باقی مانده و اکنون بدون هیچ پشتیبانی به کشور برگشتهاند.
عبدالستار، باشنده قندهار، میگوید: «هیچ کاری نیست. من هم دنبال کار میگردم، حیران ماندهام که چه کنم.»
رفیعالله، باشنده قندهار، میگوید: «مشکلات بسیار است. فقر اقتصادی و بیچارگی افزایش یافته و هیچ کاری هم وجود ندارد.»
این نگرانیها در حالی مطرح میشود که بر اساس آمارهای سازمان ملل متحد، حدود ۲۳ میلیون شهروند افغانستان به کمکهای بشردوستانه نیاز دارند؛ از جمله کودکان و زنان.
با افزایش روند اخراج اجباری مهاجران از ایران و پاکستان، بسیاری از بازگشتکنندگان میگویند که به خدمات اولیه بهداشتی، فرصتهای شغلی و امکانات آموزشی دسترسی ندارند و در نبود حمایت، با دشواریهای اقتصادی شدید دستوپنجه نرم میکنند.
