زنان مهاجری که در دو سال گذشته از پاکستان به کشور بازگشتهاند میگویند در کنار نداشتن سرپناه مطمئن، به نیازهای ابتدایی زندگی نیز دسترسی ندارند.
سه تن از این زنان در هلمند و قندهار که با آمو گفتگو کردهاند، میگویند که نبود دسترسی به دارو و پزشک، چالشهای زندگی آنان را بیش از حد افزایش داده است.
یکی از این زنان، منوره است که با خانوادهاش از پاکستان اخراج شده و اکنون در هلمند زندگی میکند. او میگوید بیش از یک سال میشود که شوهرش به فلج اعضای بدن مبتلا شده است، اما به گفته او، در محلهای که زندگی میکند، به هیچ مرکز بهداشتی دسترسی ندارند.
منوره، باشنده هلمند، میگوید: «شوهرم فلج است، من نمیتوانم او را درمان کنم. اوقات ما بسیار خراب است. کوشش میکنیم روز و شبمان را با کارگری بگذرانیم، اما نمیشود. اوقات ما بسیار تلخ است. ما گرسنه و تشنه هستیم.»
لیلا که مادر پنج کودک قد و نیمقد است، میگوید زمانی که کودکانش بیمار میشوند، هیچ مرکز درمانی وجود ندارد که خدمات مناسب ارائه کند.
لیلا، باشنده هلمند، میگوید: «کلینیک گاهی وقتها به ما دارو میدهد، آن هم یک پاکت تابلت، و این پاکت تابلت هم اثری ندارد. تمام کودکان مرا ببینید، بیمار هستند.»
در این میان، یک زن دیگر در قندهار که از پاکستان بازگشته است، میگوید آنان در کنار نیازمندی شدید به دارو و پزشک، به خدمات ضروری دیگر از جمله آب آشامیدنی صحی و کمکهای غذایی نیاز دارند.
دستهگل، باشنده قندهار، میگوید: «تمام ما مهاجرین در به در و پریشان هستیم. در کنار مریضی، به مشکلات بسیار دیگری نیز روبهرو هستیم. غریبی و بیچارگی در اینجا بسیار زیاد است.»
در جریان دو سال گذشته، صدها هزار مهاجر از پاکستان اخراج شدهاند که تعداد زیادی از آنان در ولایتهای جنوب و جنوبغرب، از جمله در ولایتهای قندهار و هلمند زندگی میکنند. برخی از این افراد در اردوگاههای مهاجران در گفتگو با آمو از عدم دسترسی کافی به خدمات درمانی شکایت داشتهاند.
