استیفن رودریگز، نماینده برنامه توسعهای ملل متحد در افغانستان، در پیام خداحافظی خود از این کشور گفته است که تجربه کاریاش در افغانستان نشان داده مردم این کشور در قالب روایتهای ساده و یکبعدی قابل توصیف نیستند و زندگی آنان فراتر از تصویرهای رایج جنگ و بحران است.
او در این پیام که با عنوان «خداحافظی با افغانستان» منتشر شده، نوشته است که با گذشت زمان، بسیاری از نشستها، گزارشها و جزئیات اداری از ذهنش محو خواهد شد، اما خاطراتی که در افغانستان تجربه کرده، همواره در ذهن او باقی خواهد ماند.
به گفته او، یکی از ماندگارترین این خاطرات مربوط به زلزله ویرانگر سال ۲۰۲۵ در شرق افغانستان است؛ جایی که خانهها ویران شده و خانوادهها در تلاش برای بازسازی زندگی خود بودند.
او میگوید در یکی از خیمههای امدادی با زنی دیدار کرده که همه دارایی خود را از دست داده بود، اما در همان شرایط دشوار، دختر خردسال او با یک پیاله آب از مهمانان پذیرایی کرد.
او این اقدام را «نماد عمیق مهماننوازی و کرامت انسانی» مردم افغانستان خوانده است.
آقای رودریگز همچنین به نخستین سفرش به دفتر ساحوی ملل متحد در هرات اشاره کرده و نوشته است که در آنجا با همکاران افغانش درباره پروژههای توسعهای از جمله ساخت بندهای کوچک، سیستمهای آبیاری، انتقال انرژی خورشیدی و حمایت از دهقانان گفتوگو کرده است.
او افزوده است که برای این همکاران، مهمتر از پروژههای عمرانی، احساس خدمت به مردم کشورشان پس از دههها جنگ بوده است.
او در بخش دیگری از یادداشتش به سفر در مسیر جلالآباد اشاره کرده و گفته است که در جریان توقف کاروان ملل متحد، با یکی از نیروهای اسکورت امنیتی درباره کریکت گفتوگو کرده است.
به گفته او فردی که بعدها به او گفته شد در گذشته عضو یک قطعه ویژه انتحاری بوده است.
به گفته رودریگز، همین تجربه او را به این فکر واداشته که انتخابهای زندگی جوانان میتواند میان جنگ و فرصتهای مثبت مانند ورزش رقم بخورد.
نماینده برنامه توسعهای ملل متحد همچنین به خطرات امنیتی دوران مأموریت خود اشاره کرده و از جلسات امنیتی، سفر به مناطق ناامن و انفجار در نزدیکی دفتر سازمان ملل متحد یاد کرده است.
با این حال تأکید کرده است که تصویر غالب او از افغانستان، نه ترس و ناامنی، بلکه مردم، همکاران و روابط انسانی بوده است.
او در ادامه از همکاران افغان خود، بهویژه زنان شاغل در برنامههای ملل متحد، قدردانی کرده و گفته است که آنان با وجود چالشهای جدی، با «شجاعت و توانمندی» کار کردهاند.
با این همه او تأکید کرده است که افغانستان نگاه او را به جهان تغییر داده و به او آموخته است که روایتهای ساده درباره این کشور کافی نیست و باید مردم افغانستان را با تمام پیچیدگیها، رنجها، امیدها و کرامت انسانیشان دید.
