روزیتا مرتضی، پزشک ۳۱ ساله که پس از بازگشت طالبان به قدرت افغانستان را ترک کرده و به هالند پناه برده است، میگوید روند طولانی و پیچیده اداری در این کشور مانع از آن شده که بتواند حرفه پزشکی خود را از سر بگیرد.
او در گفتوگو با رسانههای هالندی گفته است که در سال ۲۰۲۱ و همزمان با تسلط طالبان بر افغانستان، آینده حرفهای خود را در کشورش از دسترفته میدید.
روزیتا که در یک شفاخانه نظامی ناتو بهعنوان دستیار پزشک کار میکرد و بهتازگی از رشته طب عمومی فارغ شده بود، نگران امنیت خود نیز بود و تصمیم گرفت افغانستان را ترک کند.
روزیتا که اکنون همراه با همسر و دخترش در شهر نانسپیت هالند زندگی میکند، هنوز اجازه کار بهعنوان پزشک را ندارد.
او در حال حاضر بهصورت داوطلبانه در مطب یک پزشک عمومی کارآموزی میکند تا ضمن حفظ مهارتهای حرفهای خود، با نظام صحی هالند نیز آشنا شود.
بر اساس قوانین هالند، پزشکانی که مدرک خود را خارج از اتحادیه اروپا دریافت کردهاند، برای آغاز کار باید مراحل مختلفی را پشت سر بگذارند؛ از جمله یادگیری زبان هلندی، تأیید رسمی مدارک تحصیلی و موفقیت در آزمونهای علمی و عملی.
دریافت ثبتنام حرفهای موسوم به «بیآیجی» نیز از الزامات اصلی فعالیت پزشکی در این کشور است.
با این حال، کمبود ظرفیت برای برگزاری آزمونهای عملی باعث شده است که بسیاری از پزشکان مهاجر با انتظارهای طولانی مواجه شوند. به گفته روزیتا، او تمام مدارک لازم را ارائه کرده و آزمون زبان را نیز با موفقیت پشت سر گذاشته است، اما همچنان در فهرست انتظار برای آزمونهای عملی قرار دارد.
او گفته است: «به من گفتهاند که ظرفیت کافی وجود ندارد و باید منتظر بمانم. این وضعیت احساس ناامنی و عدم اطمینان ایجاد میکند، چون نمیدانم چه زمانی میتوانم در آزمون شرکت کنم.»
روزیتا افزوده است که اگرچه همسرش شاغل است، اما او ترجیح میدهد هرچه زودتر به استقلال مالی برسد و دوباره در حرفهای که سالها برای آن تلاش کرده، مشغول به کار شود.
او تأکید کرده است که باوجود دشواریها، از هدف خود دست نخواهد کشید.
او گفته است: «من هیچ شغل دیگری نمیخواهم. همیشه رویایم این بوده که پزشک باشم و به دنبال همین رویا خواهم رفت، مهم نیست چقدر زمان ببرد.»
روزیتا در کنار آمادگی برای آزمونهای پزشکی، همچنان روی تقویت زبان هالندی خود نیز کار میکند.
او میگوید تسلط کامل به زبان برای ارائه خدمات پزشکی ضروری است و تلاش میکند مهارتهای زبانی خود را بیش از پیش بهبود بخشد.
او همچنین به تفاوتهای فرهنگی میان افغانستان و هالند در حوزه درمان اشاره کرده و گفته است که در افغانستان بیماران معمولاً انتظار دارند پزشک درباره همه چیز تصمیم بگیرد، اما در هالند مشارکت بیمار در روند درمان و تصمیمگیری اهمیت بیشتری دارد.
