اشرف غنی، رئیسجمهور پیشین کشور، در پیام عید خود با هشدار نسبت به وضعیت کنونی کشور گفته است که افغانستان در یک «دو راهی سرنوشتساز» میان زندگی و نابودی قرار گرفته و بحران مشروعیت، یکی از مهمترین چالشهای سیاسی و اجتماعی کشور است.
او در این پیام تأکید کرده است که مشروعیت سیاسی را نمیتوان با زور، ادعا یا تحمیل بهدست آورد، بلکه تنها از طریق اراده آزاد مردم و مشارکت آنان در تعیین سرنوشت کشور حاصل میشود.
آقای غنی هشدار داده است که افغانستان در سالهای اخیر بهگونه فزایندهای در سطح منطقه و جهان منزوی شده و در نگاه برخی کشورها، به جای یک همسایه عادی، به عنوان یک «تهدید امنیتی» دیده میشود.
او این وضعیت را نتیجه بحران عمیق سیاسی و نبود اجماع ملی دانسته است.
رئیسجمهور پیشین افغانستان در بخش دیگری از پیام خود خواستار آغاز یک گفتوگوی ملی فراگیر میان شهروندان افغانستان در داخل و خارج از کشور شده و گفته است که هیچ راهحل پایدار برای آینده افغانستان بدون شکلگیری یک توافق ملی امکانپذیر نیست.
او تأکید کرده است که مسائل مربوط به آموزش دختران و آینده نسل جوان، موضوعات حاشیهای نیستند، بلکه «اساسیترین پایههای بقا و پیشرفت افغانستان» را تشکیل میدهند.
به گفته او، هیچ جامعهای نمیتواند بدون مشارکت فعال زنان و جوانان در مسیر توسعه و ثبات حرکت کند.
آقای غنی همچنین وضعیت انسانی و اقتصادی کشور را نگرانکننده توصیف کرده و گفته است که بسیاری از خانوادهها در افغانستان با فقر شدید، بیکاری، ناامنی غذایی و فشارهای ناشی از تغییرات اقلیمی از جمله خشکسالی و سیلاب روبهرو هستند.
او تأکید کرده است که این شرایط نتیجه تصمیمها و انتخابهای سیاسی گذشته و حال است.
در پیام او به وضعیت منطقه نیز اشاره شده و آمده است که تحولات امنیتی در کشورهای همسایه و گسترش بیثباتی، بر وضعیت افغانستان و مهاجران کشور تأثیر مستقیم گذاشته است.
آقای غنی در بخش دیگری از پیام خود هرگونه بازگشت به خشونتهای داخلی را رد کرده و تأکید کرده است که هیچ اختلاف سیاسی یا شکایت گذشته نمیتواند توجیهکننده آغاز دوباره جنگ میان افغانها باشد.
او همچنین بر ضرورت تعریف «منافع ملی» بر اساس اراده عمومی مردم تأکید کرده و گفته است که منافع گروهها، حلقهها یا شبکههای محدود نباید بر منافع کلان کشور ترجیح داده شود، بلکه باید در چارچوب منافع ملی تعریف گردد.
رئیسجمهور پیشین افغانستان در پایان پیام خود گفته است که هدف شخصی از قدرت یا سیاست ندارد، اما آماده است در روند ایجاد «اجماع ملی» و انتخاب مسیر آینده کشور، از جمله گذار از فقر به ثروت و از جنگ به صلح، نقش ایفا کند.
