شماری از دخترانی که پس از ممنوعیت تحصیل در افغانستان، مجبور به ترک کشور شده و به ایران و پاکستان مهاجرت کردهاند، میگویند با وجود فراهم بودن شرایط آموزشی در این کشورها، همچنان منتظر بازگشایی مکتبها و دانشگاهها در افغانستان هستند.
این دختران از جامعه جهانی میخواهند که طالبان را پاسخگو سیاستهای محدودکننده خود در زمینه آموزش دختران قرار دهند.
پس از بستهشدن دروازههای مکتبها و دانشگاهها به روی دختران، برخی ناگزیر شدند بکسهای خود را بردارند و راه مهاجرت پیش گیرند؛ راهی به سوی ایران و پاکستان، با امید ادامه تحصیل و آیندهای که در وطن از آنان گرفته شده بود.
این دختران میگویند هرچند در کشورهای میزبان توانستهاند دوباره پشت میز درس بنشینند، اما هیچ صنفی جای مکتبهایشان را نمیگیرد.
سارا، دانشآموز مهاجر، میگوید:
«من با وجود نبود شرایط تحصیلی در کشورم تصمیم گرفتم کشورم را ترک کنم تا بتوانم برای خود آینده بهتری بسازم. این تصمیم ساده نبود و با چالشهای زیادی از جمله فرهنگ و زبان مواجه شدم. با این حال توانستم یک سال تحصیلم را به موفقیت به پایان برسانم. امیدوار هستم که بهزودترین فرصت دانشگاهها و مکتبها به روی دختران باز شود تا آنها بتوانند آینده بهتری بسازند.»
برخی از فعالان حقوق زن نیز تاکید دارند که محرومیت دختران از تحصیل تنها یک تصمیم اداری نیست، بلکه نقض آشکار حقوق اساسی و انسانی آنان است.
سوریا حیدری، عضو جنبش اتحاد و همبستگی زنان، میگوید: «وقتی زنی از حق آموزش محروم میشود، آیندهاش نابود میشود. آموزش تنها یک حق فردی نیست، بلکه پایه استقلال، آگاهی و کرامت انسانی است. طالبان همزمان با محدودیت کار زنان، آنان را از ابتداییترین ابزار بقا محروم کردهاند.»
با وجود فشارهای داخلی و بینالمللی، طالبان تا امروز هیچ جدول زمانی مشخص یا پاسخ روشنی درباره بازگشایی مکتبها و دانشگاهها برای دختران ارائه نکردهاند.
نهادهای جهانی همواره هشدار دادهاند که محرومیت دختران از آموزش در افغانستان پیامدهای روانی و اجتماعی جدی دارد. بر بنیاد گزارش صندوق حمایت از کودکان ملل متحد، با نزدیک شدن به پنجمین سال ممنوعیت آموزش دختران نوجوان، بیش از ۲.۲ میلیون دختر از تحصیل بازماندهاند.
