در سالهای اخیر، آسیای مرکزی بار دیگر در مرکز نگرانیهای امنیتی و ژئوپولیتیکی قرار گرفته است. پس از بازگشت طالبان به قدرت در افغانستان، مرزهای شمالی این کشور به نقطه تلاقی نیروهای افراطی و منافع متضاد منطقهای بدل شده است.
همزمان، بحرانهای اقلیمی، کمبود آب و فشارهای اقتصادی میتوانند بستر مناسبی برای رشد افراطگرایی در درون کشورهای منطقه ایجاد کنند.
در چنین شرایطی، این پرسش مطرح میشود که آیا دولتهای آسیای مرکزی توان مقابله با تهدیدات همزمان امنیتی و اقلیمی را دارند، یا منطقه وارد مرحلهای تازه از بیثباتی میشود؟
