شورای اتلانتیک در گزارشی تازه اعلام کرده است که آموزش برای زنان و دختران افغانستان در دوره حاکمیت طالبان نه تنها یک حق انسانی، بلکه به ابزاری برای مقاومت و توانمندسازی تبدیل شده است.
طبق این گزارش، بیش از یک میلیون دختر در سراسر کشور از رفتن به مکتب محروم شدهاند، اما زنان افغانستان با ابتکارات محلی و شبکههای زیرزمینی آموزشی همچنان به یادگیری و فعالیتهای اجتماعی ادامه میدهند.
راحله صدیقی، مدیر بنیاد خیریه «راحله تراست»، در این گزارش تأکید کرده است که مدلهای آموزشی کنونی ریشه در تجربه زنان افغانستان در دهه ۱۹۹۰ دارد؛ زمانی که زنان در نشستهای خانگی مخفی مهارتها و دانش خود را با یکدیگر به اشتراک میگذاشتند.
به گفته او امروز، این مدلها با کمک مربیان و مشاوران داخلی و خارجی، و با بودجههای اندک برای پروژههای کوچک اقتصادی، دوباره در حال اجرا هستند.
صدیقی افزوده است که، این ابتکارات شامل پروژههای کوچک مانند مرغداری، صنایع دستی، خیاطی و هنرهای سنتی است که علاوه بر ایجاد درآمد، اعتماد به نفس و مهارتهای عملی زنان را تقویت میکند.
شورای اتلانتیک همچنین در این گزارش تأکید کرده است که صنفهای مجازی و آموزشهای رهبری و مدیریت کسبوکار، شبکهای از مقاومت خاموش و همبستگی اجتماعی ایجاد کرده است.
در این گزارش آمده است که بسیاری از زنان شرکتکننده، پس از یادگیری، مهارتهای خود را به خانوادهها و جوامعشان منتقل میکنند و به این ترتیب یک موج گسترده اما پنهان از آموزش و توانمندسازی شکل گرفته است.
بربنیاد این گزارش زنان کشور حتی در شرایط «محدود و سرکوبگرانه»، با ابتکار، خلاقیت و همبستگی، مسیر یادگیری و پیشرفت خود را ادامه میدهند و آموزش را به سلاحی علیه «اپارتاید جنسیتی» تبدیل کردهاند.
