فدراسیون بینالمللی صلیب سرخ و هلال احمر اعلام کرده اند که در پی زمینلرزههای مرگبار روزهای اخیر در افغانستان، دستکم ۸۴ هزار تن به شکل مستقیم و غیرمستقیم آسیب دیده و هزاران تن دیگر آواره شدهاند.
این نهادها هشدار داده اند که نیازهای بشردوستانه در مناطق زلزلهزده «بسیار گسترده و رو به افزایش» است و بازماندگان با کمبود شدید غذا، دارو و سرپناه روبهرو هستند.
مقامهای طالبان تأیید کردهاند که شمار کشتهشدگان تاکنون از ۲۲۰۰ تن فراتر رفته، اما آمار دقیق نهایی هنوز روشن نیست.
افزون بر آن، بیش از ۳۶۰۰ تن زخمی و ۶۷۰۰خانه ویران شده است.
ملل متحد هشدار داده که آمار قربانیان ممکن است افزایش یابد، زیرا هنوز افراد زیادی زیر آوار گرفتار ماندهاند.
زلزله نخست به بزرگی ۶ ریشتر روز یکشنبه در ولایتهای کنر و ننگرهار رخ داد که یکی از مرگبارترین زمینلرزههای سالهای اخیر افغانستان خوانده میشود.
روز سهشنبه نیز زمینلرزهای به بزرگی ۵.۵ ریشتر عملیات امداد را مختل و راههای روستایی را در مناطق دورافتاده مسدود کرد و رانش زمین و ریزش کوهها، رسیدن کمکها به مناطق کوهستانی را دشوارتر ساخته است.
به گفته امدادگران با وجود تلاشها، روند امدادرسانی به دلیل محدودیت منابع، شرایط جوی نامساعد و کاهش کمکهای جهانی با چالش جدی روبهرو است.
افغانستان با جمعیتی حدود ۴۲ میلیون، سالهاست از جنگ، فقر و کاهش کمکهای خارجی آسیب دیده است.
سیاستهای طالبان در محدودکردن حقوق زنان و محدودیتهای اعمالشده بر امدادگران خارجی نیز سبب شده کمکهای بینالمللی بیش از گذشته کاهش یابد.
در همین حال سازمان جهانی بهداشت اعلام کرده است که با کسری سه میلیون دالری برای تهیه دارو و تجهیزات ضروری روبهرو است.
این نهاد هشدار داده که در صورت تأمین نشدن بودجه فوری، ادامه ارسال دارو و بستههای امدادی ممکن نخواهد بود.
همچنین، برنامه جهانی غذا گفته است ذخایر کافی برای کمک به بازماندگان تنها برای چهار هفته دیگر موجود است.
جان ایلیف، نماینده این سازمان در افغانستان، هشدار داده است: «بدون کمک فوری، ذخایر ما تمام میشود و ادامه حمایت از بازماندگان ممکن نخواهد بود.»
در همین حال، شورای پناهندگان ناروی از جامعه جهانی خواسته است که فراتر از کمکهای فوری به افغانستان بیندیشند.
جاکوپو کاریدی، نماینده این شورا، گفته است: «این زلزله باید بهعنوان یک هشدار جدی تلقی شود. افغانستان را نمیتوان به حال خود رها کرد تا بهتنهایی با بحرانهای پیدرپی دستوپنجه نرم کند.»
بازماندگان زلزله اکنون با آیندهای نامعلوم روبهرو هستند. بسیاری از آنان سقفی بالای سر ندارند، شبها را در فضای باز سپری میکنند و با خطر کمبود غذا و شیوع بیماریها مواجهاند.
