فیلیپو گراندی، رئیس آژانس ملل متحد در امور پناهندگان که به اسلامقلعه رفته، میگوید که اغلب مهاجران با هیچ چیز جز لباسهای شان وارد کشور میشوند و نیاز به منابع بیشتر بشردوستانه است، از جمله سرپناه، غذا، و دارو. او هشدار میدهد که موج بازگشت فشار فوقالعادهای بر افغانستان وارد خواهد کرد و اگر روند اخراج به گونه تدریجی صورت نگیرد، ممکن کل منطقه بیثبات شود.
فیلیپو گراندی گفته است: «آمارها بسیار نگرانکننده است. تنها دیروز، از همین گذرگاه مرزی، حدود ۲۰ هزار تن عبور کردند. تخمین زده میشود که تاکنون بیش از یک و نیم میلیون تن فقط از ایران به افغانستان بازگشتهاند. ما در اینجا شاهد یک وضعیت اضطراری از نوعی معکوس هستیم این بار مردمی که به کشور خود بازمیگردند. اما باید بگویم که بیشتر آنها این کار را بهدلخواه خود انجام نمیدهند.»
ایران گفت که تنها شهروندان بدون مدرک افغانستان را اخراج میکند، اما برخی از اخراجشدگان میگویند که با وجود داشتن مدرک قانونی اقامت از ایران اخراج شدند، شبیه فیروز که میگوید، ویزه با دو ماه اعتبار اقامت داشت، اما اخراج شد.
فیروز، مهاجر اخراجشده از ایران میگوید: «من را یک هفته پیش اخراج کردند، با وجودیکه ویزه من وقت داشت اما ماموران پولیس آن کشور وحشیانه وارد اتاقم شدند ومن را بازداشت کردند، دروازه اتاق ما را شکستاند، با صد نوع دشنام، سیلی و لت وکوب ما را به پاسگاه پولیس برده و آنجا نیز زیر آفتاب سوزان ما را نشاندند.»
عبدالمجید، مهاجر اخراجشده از ایران افزود: « باید سفارت ایران بسته شود، چون پول مردم مصرف میشود و نتیجه هم نمیدهد، پول پاسپورت را طالبان و پول ویزه را ایران میگیرد ولی در این میان مردم بدبخت هستند، راست نمیگویم؟»
شماری از مهاجران اخراجشده از آزار و اذیت از سوی نظامیان ایرانی حتا هنگام اخراج حکایت میکنند.
غوث الدین، مهاجر اخراجشده از ایران گفت: «یک تعداد از ایرانیها با افغانها برخورد بسیار زشتی داشتند، خصوصا نظامیان ایران که هیچ اخلاق و انسانیت ندارند، اصلا برخورد انسانی را نمیدانستند، ما را به پاسگاه بردند و دو روز و دو شب آنجا در قفس بودیم.»
بربنیاد آمار ملل متحد، روزانه بیست تا سی هزار مهاجر افغانستان از ایران اخراج میشوند و تنها در دوازده روز نخست ماه روان میلادی آمار اخراجشدگان به بیش از سهصد هزار تن رسید.
