شماری از مهاجران اخراجشده از ایران میگویند که برای نجات از گرسنگی به ایران رفته بودند، اما اکنون با دستان خالی به افغانستان بازگردانده شدهاند.
این بازگشتکنندگان، زنان، مردان و کودکانیاند که با امید نجات از گرسنگی، خانه و کاشانهشان را ترک گفته بودند؛ و امروز، بیسرپناه و بیسرنوشت، به کشوری بازمیگردند که دیگر جایی برایشان ندارد.
منابع به آمو گفتهاند که روزانه میان ۲۰ تا ۳۰ هزار تن به مرز اسلامقلعه میرسند.
احمدالله، اخراج شده از ایران میگوید: «ما هیچ هدفی از رفتن به ایران نداشتیم، همهی ما در افغانستان بیکار بودیم و به هدف نجات از گرسنگی وطن را ترک کردیم، ما سیاستمدار نبودیم دهقان و کارگر بودیم، ۱۰ نفر جمعیت خانواده ما بود.»
کودکانی که با رؤیای یک زندگی آرام پا به خاک ایران گذاشته بودند، اکنون ناگزیرند به سرزمینی بازگردند که برایشان غریبتر از گذشته است.
این کودکان نمیدانند چه چیزی در انتظارشان است؛ خاموش و نگران، در کنار پدر و مادری که خود نیز پاسخی برای فردا ندارند.
محمد رسول، اخراج شده از ایران گفت: «۲۰۰ میلیون تومان ما در ایران مانده است، ما یک خانه اجاره کرده بودیم و صاحب خانه پول ما را پرداخت نکرد، صاحب خانه به ما گفت که روز یک میلیون به شما پرداخت میکنم من گفتم ما چهار روز وقت داریم که ایران را ترک کنیم حالا پول ما چی میشود.»
فرهاد، یک تن از دیگر اخراج شده از ایران افزود: «پول اجاره خانه ما بالای ایرانی مانده، پنج ملیون پول ما بالای صاحب کار ماند و هر قدر پول هم که داشتیم از ما ایرانی ها در راه گرفتند.»
روز گذشته ملل متحد گفت که آمار اخراج اجباری مهاجران افغانستان از ایران، روزانه به حدودِ پنجاه هزار تن افزایش یافته است.
کمیساری عالی ملل متحد برای افغانستان وضعیت مهاجران اخراج شده از ایران را نگران کننده گفت و تاکید کرد که بسیاری از این مهاجران با سرنوشتِ نامعلوم روبرو هستند.
برخی از برگشت کنندگان نیز از طالبان شکایت دارند که برای آنان زمینههای رسیدگی لازم را مساعد نساختهاند.
