قطع اینترنت، خدمات حواله و انتقال پول از طریق بانکها را متوقف و شهروندان کشور را در وضعیت دشوار قرار داده است.
برخی از شهروندان در بیرون از کشور میگویند که نگران وضعیت خانوادههای خود در کشور هستند و ارسال پول به آنان مختل شده است.
واحده حکیمی، شهروند افغانستان در اسپانیا، میگوید: «دیگر نمی توانیم صدای مادرم را بشنویم از حال پدر، برادر و خواهران خود خبر شویم و یا حتا برای آنان پول حواله کنیم این تنها قطع شدن اینترنت نیست بریدن رگ مردم است.»
همزمان با این، برخی از بیماران که برای درمان به پاکستان رفته اند، با چالش روبرو هستند.
برخی از مهاجران در پاکستان میگویند که قطع انترنت، سبب نرسیدن پول از طریق حواله به بیماران شده است.
یک شهروند کشور در پاکستان میگوید: «داکتر برش گفته بود که عاجل عملیات شود اما به دلیل نبود پول شفاخانه آماده پذیرش آن نبود شفاخانه خصوصی است تا زمانیکه پیش پرداخت نکنی و پول به بخش مالی ندهی به هیچ وجه مسئولیت عملیات را به عهده نمیگیرد او آدم در صحن شفاخانه با نگرانی و اضطراب قدم می زد و منتظر حل مشکلات اینترنتی و مخابراتی در افغانستان بود.»
یک منبع از بانکهای خصوصی افغانستان به آمو آمار داده است که پیش از قطع انترنت، روزانه تنها از طریق یک بانک، پنجاه هزار دالر به شهروندان از بیرون حواله میشد.
افزون بر آن، بسیاری شهروندان کشور از طریق حواله در صرافی ها پول کمکی دریافت میکردند اما اکنون تمام این خدمات فلج شده است.
برخی از آگاهان اقتصاد میگویند که قطع انترنت، ناآرامیهای اجتماعی را افزایش میدهد و اعتماد بر بانکها را خدشه دار خواهد کرد.
سیر قریشی آگاه مسایل اقتصادی میگوید: «قطع مواصلاتی و اینترنتی بخش بانکی را با فلج عملیاتی روبرو کرده و زندگی مردم را می تواند با کمبود نقدینگی و استرس روبرو کند و کسب و کارها را با زنجیرهای تامین و ترانزکشن های شکسته دست و پنجه نرم خواهد کرد و می تواند که حواله را متوقف سازد.»
معاون سخنگوی ملل متحد میگوید که قطع اینترنت، افغانستان را به گونه کامل از جهان منزوی کرده و این مسأله بحران انسانی را در افغانستان شدت خواهد بخشید.
ملل متحد افزوده است که قطع انترنت تاثیر شدید بر کارکرد سیستمهای حیاتی بانکی و حواله وارد کرده است.
فرحان حق معاون سخنگوی ملل متحد میگوید: «هیئت تأکید کرد که چنین ممنوعیتی پیامدهای فوری و گستردهای به همراه دارد؛ از جمله آسیب جدی به عملکرد نظامهای حیاتی بانکی و مالی، افزایش بیشتر انزوای زنان و دختران، محدود کردن دسترسی به خدمات اضطراری و مراقبتهای پزشکی، مختل کردن بخش هوانوردی و کاهش دسترسی خانوادههای وابسته به حوالههای مالی.»
در حال حاضر، سه بانک دولتی، هفت بانک خصوصی و دو شعبه بانک خارجی که در کل ۱۲ بانک میشود در افغانستان فعالیت دارند و خدمات بانکی را انجام میدهند.
ملل متحد آمار داده است که ۲۲.۹ میلیون شهروند افغانستان که بیش از نیم جمعیت افغانستان را تشکیل میدهند، نیاز به کمک دارند.
