با وجود اعلام میلیونها دالر کمکهای بشردوستانه از سوی کشورهای مختلف و نهادهای امدادی جهانی، باشندگان کنر میگویند که هنوز هم به نیازهای ابتدایی زندگی دسترسی ندارند.
خانههای فروریخته و ویرانیهای گسترده، تصویری از رنج مردم کنر را بازگو میکند. با گذشت پنج روز، سوگواری و بیسرپناهی همچنان سایه سنگین خود را بر زندگی مردم انداخته است؛ بهویژه زنان و کودکان.
در حالیکه کشورهای مختلف و نهادهای بینالمللی از ارسال کمکهای فوری خبر دادهاند، باشندگان کنر طالبان را به ناتوانی در توزیع این کمکها متهم میکنند.
زاهدالله، باشنده کنر، به آمو گفت: «ما دار و ندار خود را از دست دادیم. بیسرپناه شدهایم و هنوز کمکهای لازم به ما نرسیده است. به آب، غذا و خیمه نیاز داریم.»
نصیبالله، باشنده دیگر کنر، افزود: «تاکنون کمکهای حیاتی به ما نرسیده. ما زندگی خود را از دست دادهایم و هنوز آب آشامیدنی، غذا و سرپناه در اختیار نداریم.»
به گفته باشندگان محل، هنوز هم شماری از قربانیان در زیر آوارها گیر ماندهاند و مردم با بیل و کلنگ در جستوجوی عزیزانشان هستند.
بر اساس آمار رسمی طالبان، بیش از دو هزار و ۲۰۰ تن – بیشترشان زنان و کودکان – در این زمینلرزه جان باخته و بیش از سه هزار و ۶۵۰ تن زخمی شدهاند. گزارشهای تأییدشده نیز نشان میدهند که حدود ۶۵ درصد خانههای مسکونی در شرق کشور یا ویران شدهاند یا بهشدت آسیب دیدهاند.
دفتر هماهنگی کمکهای بشردوستانه سازمان ملل متحد (اوچا) وضعیت آسیبدیدگان، بهویژه زنان و کودکان را «نگرانکننده» توصیف کرده و گفته است نیاز فوری به سرپناه، آب آشامیدنی، غذا و خدمات درمانی وجود دارد.
با این حال، پنج روز پس از زمینلرزه، رهبر طالبان هیچ پیام تسلیتی برای قربانیان صادر نکرده و هیچیک از مقامهای ارشد این گروه نیز به کنر سفر نکردهاند.
